Βρισκόμαστε
στο έτος 2024, με την πάροδο του χρόνου οι αναταραχές και διαμάχες
μεταξύ των λαών και των διαφόρων χωρών άλλαξαν τελείως τα δεδομένα και ο
κόσμος δεν είναι πλέον όπως τον γνωρίζαμε.Ότι έχει απομείνει από το ανθρώπινο είδος ζει ενοποιημένο σε μία κοινωνία απόλυτα παγκοσμιοποιημένη. Έτσι ό,τι γνωρίζαμε από διαφορετικές χώρες, φυλές, γλώσσες, δεν υπάρχει πια...
Με μια μοναδική εξαίρεση: Μια ομάδα ανθρώπων οι οποίοι ζουν απομονωμένοι βαθιά στο δάσος ως μοναχοί, αντιστέκεται στην ιδέα της παγκοσμιοποίησης.
Αποτέλεσμα αυτής της άρνησης τους να ενταχθούν στο σύνολο είναι να έρχονται σε σύγκρουση με τους τεχνοκράτες.
Η πραγματικότητα όμως είναι αρκετά διαφορετική…
Οι μοναχοί αυτοί ήταν αρκετά φιλήσυχοι και απλά δεν μπορούσαν να δεχτούν αυτή την ουτοπικά "καλή" ενοποιημένη κοινωνία, αφού οι αρχηγοί της ουσιαστικά εξαπατούσαν τον κόσμο, δείχνοντας ένα πέπλο καλοσύνης και προστασίας. Αντίστοιχα οι τεχνοκράτες ήταν πεπεισμένοι ότι όσοι αντιστέκονταν στην ιδέα της παγκοσμιοποίησης, θα αποτελούσαν απειλή στην διατήρηση του ιδεώδους τους με αποτέλεσμα να προβάλουν τους μοναχούς ως τρομοκράτες.
Καθώς είχαν λυθεί τα προβλήματα διαβίωσης όπως η σίτιση, η στέγαση, το νερό κλπ, η επιστήμη επικεντρώθηκε σε άλλα ερωτήματα και αναζητήσεις και κυρίως σε ένα από τα παλαιότερα ερωτήματα του ανθρώπινου είδους, τη μακροζωία, την παντοτινή νεότητα, την αθανασία.
Αυτό που δεν γνώριζε κανείς είναι πως ό,τι είχαν αγωνιστεί να χτίσουν θα καταστραφεί απρόσμενα λόγω ενός φονικού ιού... που μετέτρεπε τους ανθρώπους σε αιμοδιψή zombie.
Μερικοί κατέφυγαν σε πλοία και ανοίχτηκαν στην θάλασσα, κάποιοι επέλεξαν να κρυφτούν σε υπόγεια καταφύγια. Άλλοι πάλι, κατέφυγαν στα δάση πιστεύοντας ότι η φύση θα αποτελέσει μέρος της προστασίας τους.
Όσοι αποφάσισαν να οχυρωθούν στις πόλεις που ζούσαν αποδεκατίστηκαν σχεδόν αμέσως.
Αλλά υπήρχαν και κάποιες εξαιρέσεις...
Σε κάποιες περιοχές είχαν συγκροτηθεί ομάδες επιστημόνων, οι οποίοι δούλευαν σε κρυφά μέχρι πρόσφατα προγράμματα.
Μετά την έξαρση των ζόμπι όλα τα σχέδια βγήκαν στο φως. Επιλεγμένα μυαλά από κάθε επιστημονικό πεδίο, φυσικοί, μαθηματικοί, περιβαλλοντολόγοι, μετεωρολόγοι, μηχανικοί αεροσκαφών και πολλοί άλλοι κατάφεραν να βρουν κάτι που μέχρι εκείνη την ημέρα φαινόταν ουτοπικό.. Κατάφεραν να δημιουργήσουν τον απαραίτητο εξοπλισμό ώστε μια ολόκληρη πόλη να αιωρείται.
Με τον τρόπο αυτό οι επιφανείς αυτοί επιστήμονες, οι τεχνοκράτες και όσοι είχαν την οικονομική δυνατότητα να αγοράσουν τον εξοπλισμό αυτό, κατάφεραν να επιζήσουν σε πόλεις οι οποίες κυριολεκτικά αναλήφθηκαν στον ουρανό....
Μέσα στο τεράστιο υπερσύγχρονο εργαστήριο τα πολλά και δαιδαλώδη δωμάτια καλύπτουν και τις υψηλότερες προσδοκίες κάθε επιστήμονα.
Μέσα σε αυτό περιέχονται τελευταίας τεχνολογίας μηχανήματα, μεγάλοι χώροι με αμέτρητα δοχεία με διάφορα χημικά, κρεβάτια και περίεργες γυάλες, πολλούς υπολογιστές και διαδραστικά προγράμματα, εικονική πραγματικότητα, προσομοιώσεις πόλεων, κόσμων, πλανητών και διάφορα άλλα καλά κλειδωμένα δωμάτια.
Οι άνθρωποι που κυκλοφορούν μέσα εμφανίζονται όλοι με γκρίζες στολές και λευκές πορσελάνινες μάσκες, κρύβοντας με τον τρόπο αυτό καλά κάθε χαρακτηριστικό τους.
Ενώ όσοι υπάρχουν στο κτίριο είναι απορροφημένοι ο καθένας στην εργασία που έχει να φέρει εις πέρας, μέσα σε ένα από τα κλειδωμένα δωμάτια συμβαίνει κάτι το εκπληκτικό. Μια περίτεχνη μεγάλη γυάλα ανοίγει και φαίνονται μέσα δύο μωρά, αδέρφια, από κάποιο πείραμα.
Αφού το κοριτσάκι δεν είναι "τέλειο" λοιπόν, αποφασίζουν χωρίς δυσκολία να το πετάξουν σε έναν αγωγό σκουπιδιών θεωρώντας το αποτυχία, ενώ το αγοράκι αφού φαίνεται φυσιολογικό και μετά από σύντομες εξετάσεις ανακαλύπτουν ότι αντιδρά κανονικά στα ερεθίσματα, το δίνουν σε κάποιους άλλους ανθρώπους να το φροντίσουν για όσο χρειαστεί και μετά να το εντάξουν στην κοινωνία τους.
Από μια σκοτεινή καταπακτή βγαίνει έξω στο άπλετο φως της ηλιόλουστης μέρας μια μυώδης φιγούρα ενός μικροκαμωμένου ατόμου, πολύ ελαφριά ντυμένου, με ξυρισμένο κεφάλι, μαύρα προστατευτικά γυαλιά, που φοράει ένα στρατιωτικό παντελόνι, μια μαύρη μπλούζα και μερικά μαχαίρια και στιλέτα καλά στηριγμένα στην ζώνη του.
Ο Darkhell, όπως είναι το όνομα του, περπατούσε αργά και σταθερά στην έρημη πόλη, στους άδειους δρόμους, με τα σκουριασμένα πια αυτοκίνητα. Όπου παλιά υπήρχε άσφαλτος πλέον έχει αντικατασταθεί από την μαγεία της φύσης με ρυάκια να τρέχουν δεξιά και αριστερά από τους δρόμους, με γρασίδι και κάθε είδους βλάστηση να καλύπτει ό,τι μέχρι πρότινος αποτελούσε τους γκρίζους δρόμους.
Διάσπαρτα πάνω στο μέρος αυτό υπάρχουν σάπια, λιωμένα πτώματα, κομμένα μέλη βρίσκονται δεξιά και αριστερά διαφοροποιώντας την αρμονική εικόνα του τοπίου.
Ο Darkhell προχωρούσε σταθερά και απόλυτα συγκεντρωμένος, με ήρεμες κινήσεις, αποφεύγοντας να κάνει τον παραμικρό θόρυβο έτσι ώστε να αποτρέψει μεγάλο αριθμό ζόμπι να αντιληφθούν την παρουσία του. Ενώ του είναι εύκολο και πραγματικά ευχάριστο να σφαγιάζει αυτά τα αποκρουστικά, καταραμένα όντα μεμονωμένα και σε μικρές ομάδες, θα του ήταν δύσκολο να ανταπεξέλθει σε μια ορδή από ζόμπι που λόγω της περίσσειας χώρου θα μπορούσαν να τον περικυκλώσουν. Σκοπός της περιπλάνησης του ήταν η αναζήτηση κάποιων αντικειμένων, που του ήταν απαραίτητα. Κάποια στιγμή φτάνει σε ένα παλιό εργοστάσιο,
είναι
μία μεγάλη έκταση με σκουριασμένα φορτηγά, μάζες από σίδερα δεξιά και
αριστερά και αρκετά ζόμπι περιφέρονται και γρυλίζουν διάσπαρτα στο χώρο.Ο Darkhell αποφασίζει να τα αντιμετωπίσει για να αποφύγει να εγκλωβιστεί από αυτά αργότερα.
Με γρήγορες κινήσεις παίρνει το μαχαίρι του και κόβει το λαιμό του πρώτου ζόμπι που εμφανίζεται μπροστά του, το κεφάλι του κρέμεται από τους λιγοστούς τένοντες και ιστούς που έχουν απομείνει και μη έχοντας ισορροπία πέφτει στο ζόμπι που βρίσκεται δίπλα του και πέφτουν και τα δύο στο έδαφος.
Αμέσως βγάζει το στιλέτο από την ζώνη του, σκύβει και του καρφώνει το κεφάλι.
Άλλο ένα εμφανίζεται δίπλα του, με το μαχαίρι του κόβει το χέρι, αυτό αμέσως κάνει ένα βήμα πίσω δίνοντας στον πολεμιστή το περιθώριο να του χώσει το μαχαίρι στην καρδιά. Σάπια πηχτά υγρά, και αίματα υπάρχουν πάνω στο μαχαίρι και στο χώμα.. Ακούγοντας την φασαρία όλο και περισσότερα ζόμπι αρχίζουν να πλησιάζουν.
Ο Darkhell κάνει μερικά βήματα πίσω ώστε να έχει καλύτερο έλεγχο της κατάστασης και προετοιμάζεται να τεμαχίσει και να σκοτώσει όσα ζόμπι υπάρχουν κοντά του.
Αμέσως κρατώντας στα χέρια του το ματωμένο μαχαίρι και το στιλέτο του ορμά σε δύο ζόμπι κόβοντάς τους λαιμούς τους. Τα άσχημα και σάπια κεφάλια τους πέφτουν στο έδαφος και κυλάνε στα πόδια ενός άλλου που πλησίαζε αργά. Ταυτόχρονα ακούγοντας πίσω του ένα άλλο πλάσμα να έρχεται κατά πάνω του, γυρνά κατευθείαν και του κόβει τα πόδια από τα γόνατα, ύστερα όπως είναι πεσμένο το πλάσμα στο έδαφος του πατάει με μανία το κεφάλι μέχρι που ήταν αδύνατο να ξεχωρίσεις από τι προήλθε αυτή η μάζα από υγρά και κομματιασμένα κόκκαλα.
Σταματά, κοιτάει γύρω του τις σορούς από τα πτώματα, παίρνει μια ανάσα και κατευθύνεται προς το εργοστάσιο.
Ανοίγει το σκουριασμένο συρματόπλεγμα και μπαίνει στο προαύλιο του εργοστασίου.
Αφού κομματιάσει μερικά ακόμα ζόμπι που έχουν εισχωρήσει στο προαύλιο συνεχίζει προς την πύλη.
Ανοίγει την πύλη που φυσικά είναι ξεκλείδωτη και αντικρίζει ένα χώρο με διαδρόμους και αίθουσες, με λίγο φωτισμό από τα σπασμένα τζάμια των γύρω παραθύρων και ψάχνει στους διαδρόμους και στα δωμάτια οτιδήποτε μπορεί να του φανεί χρήσιμο.
Κάποια στιγμή από λάθος του εγκλωβίζεται και βρίσκεται σε ένα σημείο αντιμέτωπος με μια ορδή από ζόμπι και ενώ είναι έτοιμος να τα αντιμετωπίσει, κάτι που θα το έκανε με ευχαρίστηση, μία σφαίρα ξαφνικά χτυπάει στο κεφάλι ένα ζόμπι και σκορπίζει τα σάπια περιεχόμενα του εγκεφάλου του παντού στον χώρο.
To be continued....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου